ΤΑΝΖΑΝΙΑ 2014

Ο δικός μας δρόμος

Η κρίση που ενέσκηψε τα τελευταία χρόνια επικαιροποιήσε την προβληματική γύρω από την παγκοσμιοποίηση. Χωρίς καμία αμφιβολία οι διευθύνουσες ομάδες, οι κομματικές νομενκλατούρες και οι τοπικοί άρχοντες έχοντας μείνει πίσω αναλυτικά και κυρίως προγραμματικά, φάνηκαν να αδυνατούν στο να υποδείξουν και να αναδείξουν έναν άλλο εναλλακτικό δρόμο για την παγκοσμιοποίηση στην περιοχή μας.

Αυτό το κατάφεραν τα Μνημόνια. Να καθορίσουν την θέση της Ελλάδας επιλέγοντας τον εθνικό δρόμο της ευρωπαϊκής μας ολοκλήρωσης. Δυστυχώς η Τρόικα διάλεξε τον Τριτοκοσμικό δρόμο ενσωμάτωσης και συμμετοχής μας σε αυτήν. Αυτό απλά μεταφράζεται σε πλήρη κατάργηση κάθε κανόνα που αφορά στην ρύθμιση της οικονομίας, της αγοράς, των κοινωνικών ομάδων, του κεφαλαίου και της εργασίας, της οικονομία και της φύσης, του ανθρώπου και της φύσης. Είναι η στρατηγική της υποβάθμισης. Όλα προς τα κάτω – εργασία, ημερομίσθια, κοινωνικό κράτος, φυσικό περιβάλλον.

Ένα από τα πεδία, ο χώρος εφαρμογής και ολοκλήρωσης του τριτοκοσμικού προτύπου είναι ο τόπος μας, ο νομός Κιλκίς. Πρόκειται για τις αρχαίες περιοχές της Μυγδονίας, Κρηστωνίας, Βοττιαίας και Παιονίας. Μια περιοχή που κατοικείται από την προϊστορική εποχή, σύμφωνα με τις αναφορές συγγραφέων και ιστορικών της εποχής (Ομήρου, Ηροδότου, Θουκυδίδη, Στράβωνα) πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα, συμβολισμούς και φυσικό κάλλος.

Αυτό το φυσικό κάλλος αποτελεί και τον μεγαλύτερο αναπτυξιακό πόρο της περιοχής. Η προστασία, η ανάδειξη και αναβάθμισή του αποτελούν την αφετηρία μιας πολιτικής με γνώμονα την βιώσιμη και ποιοτική ανάπτυξη. Αυτό που στις μέρες μας ονομάζουμε αειφόρο ανάπτυξη. Ο βαλκανικός βοτανικός κήπος στα Κρούσσια, το Πάικο, ο ποταμός Αξιός, η λίμνη Δοιράνη, η Πικρολίμνη συνθέτουν ένα μωσαϊκό που μπορούμε να αποκαλέσουμε ως «χρυσό τοπίο».

Οι κυβερνώντες όμως επιλέγουν το δρόμο της εξόρυξης του χρυσού, της τοποφαγίας, και μάλιστα με έναν πρωτόγνωρα  αυταρχικό τρόπο.  Στρατηγική τους για την προικισμένη περιοχή αποτελεί το κατεστραμμένο αστικό και φυσικό περιβάλλον, αποτρεπτικοί παράγοντες για κάθε αναπτυξιακή υπόθεση ποιότητας. Η πόλη του Κιλκίς έγινε τσιμεντούπολη, τα Κρούσσια γιατί όχι κρανίου τόπος και κυάνιο.

Ίσως τίποτα να μην είναι τυχαίο.  Στο επίπεδο των συμβολισμών ας μην λησμονούμε πως η πόλη του Κιλκίς φαίνεται να πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Καλλικώς, που στη συνέχεια ως Ρωμαϊκός σταθμός του 1ου αιώνα π.Χ. ονομάζονταν Κάλλικουμ (Callicum). Callicum ή Καλλικώς ήταν το δερμάτινο κόσκινο με το οποίο συλλέγονταν ο χρυσός από τον ποταμό Εχέδωρο. Το Κιλκίς θα κλείσει τον ιστορικό του κύκλο εάν επιτρέψουμε να μετατραπεί σε σύγχρονο Ελ Ντοράντο.

Όταν η στρατηγική της παγκοσμιοποίησης από τα επάνω επιβάλλει, εκεί που συναντά δόλο, ανοχή και βλακεία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, φτώχεια και ανεργία, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, τότε η στρατηγική των λαών και κυβερνήσεων ποιότητας είναι αυτή της ανύψωσης, των υψηλών σταθερών. Υψηλής ποιότητας ειδικευμένη εργασία, υψηλό ανθρώπινο κεφάλαιο, υψηλή ποιότητας περιβάλλοντος. Η στρατηγική των λαών προωθεί πολιτικές διασύνδεσης και όχι διείσδυσης με τους γείτονες και εταίρους, καθώς και σχέσεις ισορροπίες και αρμονίας με το περιβάλλον και τη φύση.

Οφείλουμε να αρνηθούμε τη μοίρα που άλλοι καθορίζουν για εμάς και να αναδείξουμε, να οικοδομήσουμε ένα άλλο, εναλλακτικό πρότυπο ανάπτυξης αλλά και ενσωμάτωσης της περιοχής. Τον δικό μας δρόμο για την παγκοσμιοποίηση.  Διαφορετικά η συμμετοχή μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι θα γίνει από την εξής θέση: αυτή του σκουπιδότοπου ή του νταμαριού.

 

Μας ξαναγυρνούν, λοιπόν, στην εποχή της Φρειδερίκης;

Σωματείο Εργαζομένων Γ.Ν. «Ασκληπιείο Βούλας»

Δελτίο Τύπου

Οι εργαζόμενοι του Γ.Ν. «Ασκληπιείο Βούλας» καλωσορίζουμε τη λειτουργία του νέου Αιμοδυναμικού εργαστηρίου, καθώς και την ανακαίνιση της Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου μας. Όλοι μας, γιατροί, νοσηλευτές, παραϊατρικό προσωπικό και διοικητικοί υπάλληλοι, αγωνιούμε καθημερινά για τη δυνατότητα του ΕΣΥ να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας στον ασθενή.

Μία απλή επίσκεψη, (πολύ περισσότερο η νοσηλεία ή η εξέταση) στο νέο Αιμοδυναμικό εργαστήριο ή στην Καρδιολογική Κλινική θα κάνει τον καθένα να εκτιμήσει πολλαπλώς την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. 

Είναι, όμως, αλήθεια, τα πράγματα τόσο πολύ απλά; Αρκεί να αισθανόμαστε ευχαριστημένοι που όλα αυτά έγιναν «έστω και με την ευγενική δωρεά» κάποιων εφοπλιστών;

Δυστυχώς για το λαό αυτής της χώρας, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Επειδή:

• Το Ασκληπιείο Βούλας, όπως και το υπόλοιπο ΕΣΥ, βιώνει καθημερινά τις συνέπειες της υποχρηματοδότησης…..
• Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, όπως και το προσωπικό των εργαστηρίων, αγωνιούμε καθημερινά για ταεξαντλημένα αναλώσιμα (γάζες, γάντια, χειροπετσέτες, ράμματα, φιαλίδια για τις εργαστηριακές εξετάσεις ρουτίνας κλπ, )…..
• Αναγκαζόμαστε συχνά να ξαναστρώνουμε τα ίδια λερωμένα σεντόνια, αφού ο ιματισμός δεν ανανεώνεται και ζητούμε από τους συνοδούς των ασθενών μας να φέρουν σεντόνια από το σπίτι τους…..
• Λειτουργούμε σε συνθήκες εντατικοποίησης, με βάρδιες όπου μία νοσηλεύτρια εξυπηρετεί 30 ασθενείς…..

Επειδή:

Οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ έχουμε υποστεί, τα τελευταία χρόνια, αλλεπάλληλες περικοπές στις αποδοχές μας, τέτοιες που καθιστούν το βιοτικό μας επίπεδο κοντά ή και κάτω από τα όρια της φτώχειας…και επίσης μία αβάσταχτη φορολόγηση, σε πλήρη αντίθεση με το εφοπλιστικό κεφάλαιο….

Επειδή:

οι ανασφάλιστοι συμπολίτες μας ξεπερνούν πια τα 3 εκατομμύρια, οι μη έχοντες δυνατότητα πρόσβασης στις δημόσιες δομές της υγείας ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια και όλοι αυτοί συνωστίζονται στην είσοδο των ΤΕΠ αλλά δεν έχουν να πληρώσουν για κάτι που δεν είναι εμπόρευμα αλλά αγαθό και και κοινωνικό δικαίωμα…

Επειδή βλέπουμε να καταρρέει το κοινωνικό κράτος και τη θέση του να παίρνουν οι κάθε λογής «χορηγοί», «φιλάνθρωποι» και «ευεργέτες»…..

Καλωσορίζουμε, αλλά διεκδικούμε την οργάνωση ενός καθολικού, ολοκληρωμένου, ποιοτικού, ΔΩΡΕΑΝ, αποκλειστικά Δημόσιου Συστήματος Υγείας, χρηματοδοτούμενου με επάρκεια από τον κρατικό προϋπολογισμό, μεΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ, ασφαλισμένων και ανασφάλιστων.

Αλήθεια, ο ανασφάλιστος συμπολίτης μας (η μάνα, ο πατέρας, ο αδελφός, ο φίλος), που θα διακομισθεί με οξύ έμφραγμα στα ΤΕΠ θα έχει να πληρώσει για τη εξέταση τροπονίνης, που κοστίζει 15 ευρώ, είναι απαραίτητη για τη  διάγνωση του οξέος εμφράγματος;;; (παρεμπιπτόντως, ΔΕΝ καλύπτεται από ΚΑΝΕΝΑ ασφαλιστικό ταμείο!!!!!!!).

Ο ίδιος ασθενής, που θα αντιμετωπισθεί επιτυχώς από τους εξαίρετους καρδιολόγους μας, θα έχει να πληρώσει για τη στεφανιογραφία του;;;

Όχι, δεν θα έχει.

Βούλα, 12/02/2014

Για το Δ.Σ.

Η Πρόεδρος                                                   Ο Γ. Γραμματέας

Δ. Τοσονίδου                                                    Δ. Γαρδικλής

Διαχείριση κρίσεων υγείας και ΜΜΕ

Αφιέρωμα του 'Εθνους της Κυριακής στον Κρις Γιάννου

Έλληνας γιατρός στα μέτωπα του πολέμου

Έχει ταξιδέψει στις άκρες της γης, σε αφιλόξενες περιοχές, με τεράστιους κινδύνους. Έζησε επί χρόνια ανάμεσα σε πολέμους και εμφύλιες συρράξεις σε ερήμους, στρατόπεδα, βουνά και ζούγκλες, με μόνο εφόδιο μερικά εργαλεία και την πίστη στο έργο του. Σήμερα συγκαταλέγεται στους ελάχιστους, παγκοσμίως, ιατρούς με συσσωρευμένη εμπειρία στην ιατρική, η οποία ασχολείται υπό ακραίες συνθήκες.

Ο Κρις Γιάννου υπό τη σκεπή ανθρωπιστικών οργανώσεων και κυρίως του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού είναι ένας από τους λίγους χειρουργούς του οποίου οι σπάνιες γνώσεις του είναι καταγεγραμμένες στα ιατρικά εγχειρίδια του Ερυθρού Σταυρού ως οδηγός για τις μελλοντικές γενιές των χειρουργών, που καλούνται να προσφέρουν στον συνάνθρωπο στο πλαίσιο των παρεμβάσεων του διεθνούς οργανισμού, τον οποίο ο ίδιος υπηρέτησε επί πολλά χρόνια.

Ελάχιστα είναι τα σημεία της Γης, όπου δεν έχει βρεθεί, καθώς μέσα στο πέρασμα του χρόνου εκλήθη για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Νικαράγουα και τη Ζιμπάμπουε, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν, άλλοτε στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα, άλλοτε στο Νεπάλ, στην Σομαλία, στην Αϊτή και την Καμπότζη.

«Από την εποχή που ήμουν 11 ετών ήθελα να γίνω χειρουργός στον Τρίτο κόσμο» λέει στο «Έθνος της Κυριακής», ο κ. Γιάννου λίγο μετά την επιστροφή του από μια ακόμα αποστολή στην Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, εξηγώντας τα κίνητρα που τον οδήγησαν σε αυτό το  μεγάλο ταξίδι. «Αγαπάω τους ανθρώπους. Σήμερα νομίζω ότι είμαι υπεύθυνος για να διδάξω στους νέους και να δώσω γνώση. Δυστυχώς οι πόλεμοι συνεχίζονται και υπάρχουν θύματα. Η ιατρική γίνεται κάτω από ειδικές συνθήκες και το χειρουργείο πολέμου και καταστροφών είναι πολύ διαφορετικό, όταν με ελάχιστα μέσα πρέπει να ξέρεις πως θα δουλέψεις χωρίς τα εργαλεία και την τεχνολογία. Ασφαλώς θέλει κουράγιο και βέβαια και εγώ φοβάμαι. Όλοι φοβούνται, αλλά χρειάζεται να έχεις αυτοέλεγχο σε συνθήκες πολέμου», λέει.

Κάναμε χειρουργείο μέσα σε καταφύγιο

Όταν η Τρίπολη δεχόταν ισχυρά πυρά από τους Σύριους, εκείνος προσπαθούσε να βοηθήσει Ισραηλινούς τραυματίες που ήταν στα χέρια της PLO. «Μου φαίνεται απίστευτο τώρα πως ήμουν μέσα στο ασθενοφόρο μεταφέροντας τραυματίες ενώ γύρω έπεφταν βόμβες» λέει ο κ. Γιάννου.

Οι περιπέτειές του όμως μόλις είχαν αρχίσει. Το 1984 πήγε αποστολές σε Κούβα, Νικαράγουα, Υεμένη και πάλι στον Λίβανο, στο στρατόπεδο της Σατίλα, εκεί όπου λίγα χρόνια πριν είχε γίνει η μεγάλη σφαγή. Επρόκειτο να παραμείνει μαζί με τους Παλαιστίνιους για περισσότερο από δύο χρόνια. «Αυτήν τη φορά οι Παλαιστίνιοι είχαν δεχθεί επίθεση από Σιίτες και Σύριους. Έγιναν μερικές μεγάλες μάχες και σε μια περίπτωση επί έξι μήνες κανείς δεν έμπαινε, ούτε έβγαινε από το στρατόπεδο.

Είχαν τελειώσει τα τρόφιμα, ακόμα και οι γάτες και εγώ είχα μείνει ως ο μοναδικός χειρουργός με προσωπικό 100 άτομα. Οι μάχες ήταν καθημερινές και εμείς κάναμε χειρουργείο στο καταφύγιο κάτω από το νοσοκομείο, ενώ ήταν εξέλιξη  βομβαρδισμός. Έμεινα εκεί για 27 μήνες» λέει ο κ. Γιάννου, που θεωρεί τη Σατίλα την πλέον δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή του. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2007, επέστρεψε και συνάντησε ξανά τους ανθρώπους με τους οποίους έζησε και συνεργάστηκε.

Όλο βέβαια, θυμούνταν τον γιατρό που με αυτοθυσία είχε μείνει κοντά τους και διοργάνωσαν ολόκληρη εκδήλωση με εκείνον ως τιμώμενο πρόσωπο.

Οι συγκρούσεις βέβαια, συνεχίζονται και ο Κρις Γιάννου ανέλαβε να δημιουργήσει ένα νοσοκομείο αυτή την φορά στη Σομαλία και ύστερα με τον Ερυθρό Σταυρό στο Αφγανιστάν, στο Μπουρούντι, στην Καμπότζη και στο Νεπάλ, όπου προσέφερε ιατρικές υπηρεσίες τόσο στους Μαοϊκούς αντάρτες πάνω στο βουνό όσο και στο στρατιωτικό νοσοκομείο και το υπ. Υγείας.

«Τα τραύματα, οι πληγές του πολέμου διαφέρουν από τα ατυχήματα. Η παθολογία δεν είναι ίδια. Εργάζεσαι με ελάχιστα μέσα και αν έχεις μια απλή ακτινογραφία είναι θαύμα. Χωρίς συνθήκες υγιεινής και εν μέσω των αντιμαχόμενων πλευρών» σημειώνει ο κ. Γιάννου που αν και συνταξιούχος ετοιμάζει νέες αποστολές στην Ιορδανία., τη Συρία ή στο Ντάργουιν της Αυστραλίας. Πρόσφατα είχε προσφέρει τις γνώσεις του στην ομάδα ιατρών που παρενέβη άμεσα στις Φιλιππίνες μετά τον τυφώνα.

Από τον Καναδά στην Μονεμβασιά. Μια ειδική συνεργασία όμως αναπτύσσει τώρα και με την Ιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου μετέχει σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τη διαχείριση καταστροφών. Από τον Καναδά έχει δεχτεί πολλές τιμητικές διακρίσεις, υπήρξε πρωταγωνιστής σε ντοκιμαντέρ και έχει εκδώσει ένα βιβλίο για τα γεγονότα της Σατίλα.

Ανάμεσα, όμως στα ταξίδια του σε κάθε άκρη της Γης, ο ομογενής χειρουργός του πολέμου δημιούργησε νέες ρίζες στον βράχο της Μονεμβασίας. Εκεί ζει τα τελευταία χρόνια, ως ένας από τους δώδεκα μόνιμους κατοίκους μέσα στο κάστρο, με θέα το Αιγαίο.

Πηγή Έθνος της Κυριακής

με τον Κρις στο Ιπποκράτειο Ίδρυμα της Κω τον Οκτώβρη του 2013

Βοηθώντας αστέγους στο κέντρο της Αθήνας

Ιατρική του Δρόμου είναι η παροχή ιατρικών υπηρεσιών σε πληθυσμό που διαβιεί στους δρόμους όπως άστεγοι, χρήστες ουσιών, μετανάστες, εκδιδόμενα άτομα. Ιατρικές υπηρεσίες παρέχονται μέσω κινητών ιατρικών μονάδων υποστήριξης. Η άσκηση της «Ιατρικής του Δρόμου» στοχεύει στην περίθαλψη πληθυσμιακών ομάδων, οι οποίες αν και χαρακτηρίζονται από υψηλή τρωτότητα απέναντι στην νόσο λόγω των συνθηκών διαβίωσης αποκλείονται ακόμα και από στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας. Παράλληλος στόχος ανάλογων παρεμβάσεων είναι η όσο το δυνατό υψηλότερη μείωση της βλάβης στους ανάλογους πληθυσμούς.

Φέτος, μαζί με έναν εκλεκτό μου συνάδελφο και πολύ καλό φίλο, αποφασίσαμε να περάσουμε την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων διαφορετικά.....βοηθώντας άστεγους συμπολίτες μας στο κέντρο της Αθήνας. Πλαισιώνοντας τους εθελοντές της ΜΚΟ ΠΡΟ.Τ..Ε.Κ.Τ.Α. βγήκαμε στους δρόμους προσφέροντας ιατρική βοήθεια, ζεστές κουβέρτες και στεγνά ρούχα, τρόφιμα και τσάι επιδεικνύοντας έμπρακτα την ανθρώπινη αλληλεγγύη. Αυτή ήταν η πρώτη αλλά σίγουρα όχι και τελευταία φορά!

http://protekta.blogspot.gr/

...τσιτάτο πάνω από άστεγο συμπολίτη μας!

το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που με σημάδεψε

Τα πρόσωπα της Κρίσης